پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد
گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان

شاد زی با سیاه چشمان شاد
که جهان نیست جز فسانه و باد


زاهد برو که طالع اگر طالع من است
جامم بدست باشد و زلف نگار هم.


من اگر نیکم و اگر بد تو برو خود را باش
هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت



طبیب عشق منم! باده ده که این معجون
فراغت آردو اندیشه ی خطا ببرد



مباش بی می و مطرب که زیر چرخ سپهر
بدین ترانه غم از دل بدر توانی کرد



ولی تو تا لب لب معشوق و جام میخواهی
طمع مدار که کار دگر توانی کرد

---